HOORN - Op 20 april 1942 werden ze gedwongen in de trein te stappen, onze Hoornse stadsgenoten van Joodse afkomst.
De Tweede Wereldoorlog was in volle gang en de Duitse bezetter nam maatregel na maatregel om het leven van Joden steeds verder in te perken. De trein vertrok naar Amsterdam. Dat bleek het begin van hun reis naar het einde, uiteindelijk werden allen vermoord in concentratiekampen. Op 20 april j.l. is er op het NS-station in Hoorn een plaquette onthuld door burgemeester Jan Nieuwenburg en Eddy Boom van Comité 40-45 hoorn, voor hen die zijn weggevoerd, maar nooit zijn vergeten.
Christine Kerkmeijer – de Regt woonde in 1942 op de Noorderstraat, met goed zicht op het station. In haar dagboek ‘Hoorn in de verdrukking’ schrijft zij over deze zwarte dag, waarvan de impact voor velen nog niet duidelijk was. Zo stonden er nog mensen te zwaaien op het station. Misschien was dit een tijdelijke maatregel? Maar voor stadsgenoten als de 18 jarige Leo Vleeschdraager en zijn moeder Sara was dit het einde van hun levensreis. De jonge brood en banketbezorger, die altijd fluitend door de stad fietste, werd net als zijn moeder vermoord in Sobibor. Niet alleen Leo ’s naam staat op de plaquette die aan de muur van het NS station in Hoorn ook de namen van 14 andere Joodse oorlogsslachtoffers uit Hoorn staan hierop vermeld. De oudste was 62 jaar, de jongste slechts 6 maanden, de Joodse baby Hansje die in gevangenschap werd geboren.
Voor meer informatie en verhalen zie www.vrijheidinhoorn.nl